O Morasku

Rezerwat Meteoryt Morasko znajduje się w obrębie stołecznego miasta Poznania, około12 km na północ od jego centrum. O przyrodniczym znaczeniu rezerwatu stanowi fakt obecności licznych, różnej wielkości meteorytów, mikrometeorytów oraz pozaziemskich pyłów, a ponadto śladów upadku w postaci kraterów impaktowych. Jest to jedno z zaledwie około 20 miejsc na globie ziemskim, wktórych istnieje tak kompleksowy zapis zdarzeń kosmicznych. Obszar rezerwatu pod względem geograficzno-środowiskowym wchodzi w skład Pojezierza Poznańskiego (Kondracki 1977, 1994), a w ujęciu Krygowskiego – Pagórków Poznańskich, sięgając swym południkowym skrajem Równiny Poznańskiej (1961). Ukształtowanie powierzchni terenu rezerwatu i jego bezpośredniego otoczenia, odzwierciedlające procesy morfogenetyczne, zwłaszcza w odniesieniu do grupy drobnych owalnych zagłębień, wciąż jest przedmiotem kontrowersji. Sugestia Pokrzywnickiego (1957), że w Morasku istnieją kratery meteorytowe, zapoczątkowała różnorodne i długotrwałe badania.

Stankowski Wojciech, Meteoryt Morasko – morfogeneza kosmiczna zagłębień terenu, Landform Analysis, Vol. 16: 149–154, 2011.

 

Okolice Poznania obfitują w tereny o wysokich walorach przyrodniczych. Jednak zdecydowanie najciekawszy i najcenniejszy obiekt spotykamy na granicy miasta. Jest to zespół kraterów powstałych w wyniku upadku meteorytu, znajdujący się na stoku Góry Moraskiej. Wzgórze o tej nazwie stanowi kulminację ciągnącego się na północ od Poznania wału moreny czołowej utworzonej pod koniec ostatniego zlodowacenia. Jest to najwyższe wzniesienie w okolicach Poznania (wysokość – 154 m n.p.m.).
Grupa siedmiu kraterów położona jest na południowym stoku tego wzgórza, około 0,5 km na zachód od byłej wsi Morasko. Teren ten, o powierzchni ok. 55 hektarów, uznano w 1976 roku za rezerwat przyrody. Kratery owe powstały w wyniku uderzenia w ziemię odłamków dużego meteorytu żelaznego (tzw.syderytu), należącego prawdopodobnie do roju Perseidów, z którym Ziemia spotyka się w połowie sierpnia każdego roku. Moraskie kratery to jedno z największych na Ziemi skupisk tego rodzaju obiektów, zarówno jeśli chodzi o wielkość, jak i liczbę. Największy ma średnicę około 60 m i głębokość dochodzącą do 11,5 m.
Oprócz owych walorów „kosmicznych” i krajobrazowych, jest to także zabytek przyrodniczy wysokiej klasy. Większość kraterów położona jest w niegdyś typowym dla Wielkopolski a obecnie coraz rzadziej spotykanym lesie dębowo – grabowym, zwanym grądem (Galio silvatici – Carpinetum) z bardzo dobrze zachowaną florą roślin tworzących barwne aspekty w trakcie wiosennego kwitnienia. Występują tu także interesujące fragmenty łęgu wiązowo – jesionowego (Ficario – Ulmetum campestris) oraz dąbrowy świetlistej, boru i olsu. W runie spotkać możemy wiele rzadkich i chronionych roślin takich jak lilia złotogłów (Lilium martagon), kopytnik pospolity (Asarum europaeum) itp. W zbiornikach wodnych rośnie bardzo rzadki w Wielkopolsce rogatek krótkoszyjkowy (Ceratophyllum submersum). Na terenie rezerwatu żyje także wiele gatunków zwierząt. Oprócz ogromnego bogactwa świata bezkręgowców, na uwagę zasługują gniazdujące tu liczne gatunki ptaków (np. dzięcioł czarny – Dryocopus martius czy lelek kozodój (Caprimulgus europaeus), a spośród ssaków borsuk (Meles meles).

źródło: http://www.poznan.pl/mim/turystyka